Zegarki kieszonkowe

Zegarek kieszonkowy jest noszony – jak sama nazwa wskazuje – w kieszeni, w przeciwieństwie do zegarka naręcznego. Był to najbardziej popularny zegarek w XVI w. aż do I Wojny Światowej gdzie miał swoje początki zegarek na rękę. Kieszonkowe czasomierze zazwyczaj posiadają dołączony łańcuszek przypięty do kamizelki lub paska, aby zapobiec upadkowi. Dodatkowo montowana była w większości klapa chroniąca szkło i wnętrze zegarka. Damskie zegarki tego typu raczej noszone były dla ozdoby (stąd też klapa była bardziej ozdobiona niż w męskich). Z kolei łańcuszek wykonany w większości był ze złota lub srebrna.

Pierwsze zegarki kieszonkowe pojawiły się we Włoszech i Niemczech. W 1510r Peter Henlein – mistrz ślusarstwa – skonstruował zegarek kieszonkowy. W 16 wieku rozprzestrzeniła się ich produkcja w Europie. Wczesne zegarki kieszonkowe miały tylko wskazówkę godzinową, dopiero pod koniec 17 wieku pojawiła się w nich wskazówka minutowa.

W 17 wieku to Francuzi przewodzili w produkcji zegarków kieszonkowych, w wieku 18 i wczesnym 19 byli to Anglicy a w 19 i 20 Amerykanie. W połowie 19 wieku produkcja stała się bardziej uproszczona. Amerykanie opracowali nowe maszyny dzięki którym zwiększyli wytwarzanie czasomierzy do 50.000 sztuk rocznie (wynik American Watch Company znanej również jako Waltham z 1865r.).

 

Rodzaje zegarków kieszonkowych

 

Open-face

 

Jest to typ zegarka, który nie ma metalowej klapy zabezpieczającej szkło. Zawiesie zegarka z reguły usytuowane było na godzinie 12, a sekundnik na godzinie 6.

 

 

Hunter-case

Jest to rodzaj z klapą na sprężynie chroniącą szkło i wnętrze zegarka przed brudem, kurzem, drobinkami i uszkodzeniami mechanicznymi. Posiadały one zawias na godzinie 9, natomiast pień na godzinie 3. Nowoczesne zegarki upodobniły się do zegarków open-face, gdyż korona była umieszczona na godzinie 12 a zawias na godzinie 6.